نيست . تراست‌هاى بزرگ داروسازى آمريكا و انگلستان روز به روز به وسعت كارخانه‌هاى خود مىافزايند و روزى نيست كه با جاروجنجال تبليغاتى عظيم خود داروى جديدى به عنوان « آرام‌كننده اعصاب و تسكين دهندهء اضطراب‌ها » به مردم جهان تحويل ندهند ، بيشتر اين داروهاى آرام‌بخش اثر سمّى دارند و بعد از مدت كوتاهى ايجاد اعتياد مىكنند . گسترش اين داروها ، به‌طور كاملا جدى ، سلامتى افراد بشر را تهديد مىكند و متأسفانه « ارگان‌هاى سازمان ملل متحد » آن‌قدر قدرت ندارند كه جلوى اين خطر را بگيرند . كارخانه‌هاى داروسازى براى ساختن و عرضه كردن اين قبيل داروها مبالغ گزافى خرج مىكنند و از صرف پول در راه كسب اجازه فروش آن‌ها دريغ ندارند . آيا مطلب از اين آشكارتر هم مىشود كه مىگويد : « از صرف پول در راه كسب اجازهء فروش آن‌ها دريغ ندارند » . اگر اين مطلب را يك فرد عامى و عادى مىگفت و يا در يك محفل خصوصى پزشكى از آن بحث به ميان مىآمد آن‌قدرها اهميت نداشت ولى اين بحث در يك كنفرانس بزرگ بين‌المللى در ژنو به ميان آمد كه هدف آن هشدار دادن به جهانيان براى جلوگيرى از مصرف روزافزون داروهاى آرام‌بخش بود ، لذا اطلاعات كاملا مستند است و نمىتوان از آن بدون اعتنا گذشت . اكنون براى اينكه بدانيد چگونه قرص‌هاى آرام‌بخش ، نه تنها ميان عامه مردم به‌طور گسترده رواج دارد بلكه به وسيلهء اكثر پزشكان و حتى روان‌پزشكان به‌طور بىحساب و بىپروا ، مانند نقل و نبات براى بيماران تجويز مىشود ، به پاره‌اى از سخنان روان‌پزشكان شركت‌كننده در سمپوزيوم اضطراب ملبورن توجه فرماييد . دكتر جيمس از زلاندنو مىگويد : به عقيدهء من روان‌پزشكان افراطا نگران از دلهره ، و مضطرب از بيم اضطراب هستند و خود به بيمارى اضطراب از اضطراب دچار مىباشند ! وى اضافه مىكند : بايد توجه داشت كه مقدار داروى مصرفى در يك بخش روانى تناسب مستقيم با اضطراب خود روان‌پزشكان دارد .